هموطنان با وجدان ما با ریسک کردن امنیت خود، با گرفتن فیلم از رفتار وحشیانه و جنایات حکومت ولی وقیح و قرار دادن آن در یوتوب و سایتهای مشابه، همواره تلاش میکنند تا این جنایات را برای هموطان خود و افکار عمومی جهان افشا کنند. اما بارها شاهد بودیم که مزدوران حکومت با استفاده از غفلت ما با دادن رای منفی به این ویدئوها باعث حذف این افشاگریها از این سایتها شده اند. پس هوشیار باشیم و با "لایک" زدن، انتشار و تقسیم کردن این ویدئوها با دیگران از تلاش هموطنان فداکار مان قدردانی کنیم و تلاش مذبوحانه مزدوران حکومت را برای از بین بردن اسناد جنایات حکومت خامنهای را بی نتیجه بگذاریم. ما پیروزیم، چون بیشمار و بیداریم
tirsdag 12. juli 2011
søndag 10. juli 2011
آن روز که وسط حیاط دبستان ما با خطی سفید دختران را از پسران جدا کردید، پایه گسترش آزار و اذیت و تجاوزهای جنسی را گذاشتید
سال ۵۷ بود و دبستان ما هم مثل دیگر مدارس و مراکز آموزشی به دلیل شلوغیها و درگیریهای انقلاب برای چند هفتهای تعطیل شد. بعد از چند روزی که مدارس دوباره باز شد، وقتی زنگ تفریح به صدا در آمد، همه به حیاط بزرگ مدرسه دویدیم تا مثل همیشه دختر و پسر در کمال دوستی و معصومیت و شادی باهم به بازی مشغول شویم. ناگهان چشم مان به خطّ سفیدی درست در وسط حیاط مدرسه افتاد! بلافاصله ناظم مدرسه حاضر شد و به صورتی بسیار مصمم به ما امر کرد که "دخترا اونور و پسرا اینور"! ناگهان احساس بدی به من و شاید به همه بچهها دست داد. دقیقا نمیتوانم آن احساس را شرح دهم. هر چه بود احساس غم انگیزی بود. احساس غم توام با احساس بیگانگی و دوری نسبت به دوستان و همبازیهای دیروزم که دیگر اجازه نداشتم نزدیکشان بشوم... آن سال تحصیلی که گذشت، سال بعدش مدارس را دو شیفته کردند و دختران و پسران هر کدام در شیفت خود باید به مدرسه میرفتند، و ما پسران باز هم از دخترهای هم مدرسهای دورتر شدیم. بعد از آن هم مدارس را کلا از هم جدا کردند که دیگر حتا موقع عوض شدن شیفت مدارس هم پسر و دختر بچهها از کنار هم عبور نکنند... هر سال که گذشت و ما بزرگتر شدیم، حکومت بیشتر و بیشتر دختران و پسران را از هم دور و جدا کرد... خیلی وقت است که ایران نبوده ام و در همان سنین نوجوانی مجبور به ترک شهر و وطنم شدم اما اخبار را همیشه سعی کردم دنبال کنم. بعد از چند سال در اخبار خواندم که اتوبوسها "زنانه مردانه" شدهاند! این اواخر هم که صحبت جداسازی دختر و پسرهای دانشجو در دانشگاهها به میان آمده! این حکومت زور و تحمیل و خشونت جامعه ما را به کجا میبرد؟ این جدا سازیها چه تاًثیری بر روان و شخصیت اجتماعی و احتیاجات روحی و جنسی هموطنانم گذارده است؟ آیا جز این بوده است که دائم در تلاش ایجاد احساس بیگانگی و دیوار آهنین بین دختر بچهها و پسربچهها و دختران و پسران و زنان و مردان بوده است؟ این دو جنسی که به طور ذاتی و طبیعی از هم جدا ناپذیر هستند و اصولأ وجود و بقای نوعشان بر اساس باهم بودن و باهم زیستن است. فقط برای اینکه ثابت کنند که آن پسوند "اسلامی" حکومتشان واقعیست؟ آیا هیچ راه و روش دیگری برای اثبات "اسلامی" بودنشان بلد نیستند؟ مثلا با از بین بردن فقر و بی عدالتی در جامعه؟ مثلا دست برداشتن از تحمیل و زور و خشونتی که نسبت به شهروندان اعمال میکنند؟ البته که میتوانند، اما از بین بردن فقر و بی عدالتی و زور و خشونت همّت و تخصص و مدریریت و آزادگی ویژهای میطلبد که در وجود حاکمان کشور ما نیست. پس همان سیاستهای ۳۲ سال گذشته را ادامه میدهند که احتیاج زیادی به این خصوصیتها و قابلیتها ندارد، هر چند این سیاستهای خشن و قرون وسطایی فقط ناهنجاریهای اجتماعی را گسترش میدهد و هر روز شاهد انفجار عقدها و فشارهای روحی و جنسی انباشته شده و قربانی شدن هموطنان بی دفاع، به ویژه دختران و زنان بی گناه کشورمان هستیم. چرا که حکومت به جای مدبرانهترین و مردمی ترین راه، سادهترین و ضد انسانی ترین راه را برای اثبات "اسلامی" بودنش گزیده است
!fredag 8. juli 2011
نامه اي به میر حسین موسوی /هیلا صدیقی
- کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی
حق شناسان را چه حال افتاد ،یاران را چه شد...
سلام ، مرد روزهای سبز ...
سلامی گرم ، به داغی تب تند تیرماه تهران که خاطراتش هنوز سینه هایمان را می سوزاند...
تو را نمی شناختم ، جز بنام نخست وزیر روزگاری که نه دلبستگی به تاریخش داشتم و نه سن و سالی برای به خاطر داشتن آن ...
تو را نمی شناختم ، جز به تیتر خبرهایی که باز: « میرحسین موسوی نیامد » انتخابات به انتخابات...
تو را نمی شناختم تا روزهایی که پاسخ خاتمی به تمام دعوت های گروهها و دسته های مختلف برای حضورش در انتخابات ، فراخوان از تو بود برای آمدنت به میدان ...
همان روزهایی که کمتر از یکسال مانده بود به خرداد 88 و هنوز ما مانده بودیم و عرصه ای خالی از یک مرد که بیاید و حوصله های مه گرفته مان را امیدوار کند به آغاز فصل جدیدی برای این سرزمین ...
گروهی از همان ابتدا سازماندهی کردند برای دعوت از خاتمی ، گروهی اما به دنبال فرصت های جدیدتر بودند و گروهی دیگر منتظر ، تا تکلیف « یا من یا موسوی » روشن شود ... زمان به تنگ آمد و باز تو نیامدی ... پاسخ بی قراری های جماعتی بی تکلیف ، قبول خاتمی بود در بهمن 87 ... ستادها به راه افتاد وهمصدایی گروه ها و دسته هایی که حالا هم مسیر بودند ، هیاهویی به پا کرد ... برنامه ی سفرها و همایش ها و تبلیغات ، یکی یکی چیده می شد... که ناگهان تو آمدی ... آمدی و این آمدن نابهنگامت دل خیلی ها را شکست ... تمام برنامه ها و هزینه هایمان نقش برآب شد ... آخرین روزهای سال بود و خاتمی خیال کنار کشیدن به سر داشت ... نشست ها به شعار « یا خاتمی یا تحریم » برخی جوانان آراسته میشد ... پیام ها ، دیدارها ، نوشته ها و همه و همه برای راضی کردن خاتمی به ماندن ، فایده نداشت . او پیش از مردم ، تو را برگزیده بود و به این گزینش ایمان داشت ... آخرین سه شنبه سال و تالار همایش های رایزن ، مراسم قدردانی خاتمی بود از حامیانش و انصراف رسمی او از نامزدی در انتخابات... شوک بزرگی به همه ما وارد شده بود ... زمانی نداشتیم و تمام راهی که آمده بودیم بی ثمرمانده بود... مانده بودیم در این زمان کوتاه ، چطور این آمدنت را توجیه کنیم که به قیمت این همه فرصت سوزی بود و به قیمت یکبار آمدن و رفتن خاتمی ! ... چند روزی همه ساکت و خانه نشین شدیم ... حامیان تو خیلی زود ستادها و سایت هایشان را راه اندازی کردند... به نظر می آمد دغدغه ای هم نداشتند برای اینکه جماعت ما را با خود همراه کنند...آنروزها برایت نامه ای نوشتم پر از چرا ! پراز نقد و سوال بابت بیست سال سکوت و این آمدن نابهنگام ، بابت بی پاسخ گذاشتن فراخوان خاتمی در هفته ها و ماه های پیش از آن ... نامه ای که هرگز منتشر نشد ... چرا که مصلحت اندیشی در آنروزها ما را بر آن واداشت تا نفسی تازه کنیم و به جبهه تو بیاییم و خود نیز بشویم حامی تو ... آنروزها هدف مشترکی داشتیم و آن دوباره نسپردن قوه مجریه به تیم احمدی نژاد « جریان انحرافی !» بود و ادامه راه نیمه تمام اصلاحات ...
شاید کمی عجیب باشد تا به این حد صریح نوشتن . آنهم در این روزهای پر التهاب... اما بگذار صادقانه برایت بگویم از شکاف عمیقی که میان حامیان تو بود و جماعت ما ( گروه ها و دسته های مختلف ائتلاف اصلاح طلبان و جمعی از جوانان غیر جزبی )
برخی «البته برخی » از اطرافیان تو آنروزها چنان به برد ایمان داشتند و تو را از پیش ، رئیس جمهور آینده می دیدند که بی اختیار از سهامدار شدن این گروه در پیروزی آینده ممانعت می کردند . تمام برنامه ها ، همایش ها و فعالیت های ما در آنروزها یا با حذف وسانسور در سایتهای وابسته به تو منتشر می شد یا اصلا به کل نادیده گرفته می شد... این انحصارطلبی ، صفتی بود که همان افراد هم ، برخی از اصلاح طلبان را به داشتن آن متهم می کردند و شاید همین نگاه های متقابل بود که این شکاف ها را عمیق تر می کرد و افراد بی طرفی چون ما را دل چرکین می نمود و نسبت به آینده نگران می ساخت.
آنها کار خود را می کردند و ما هم کار خود را ... نه اینکه هیچ ارتباطی نبود ، نه . پیوندها و مشارکت های بسیاری وجود داشت اما پشت پرده شکاف عمیقی بود که تا روز انتخابات ادامه داشت ...
22خرداد که به غروب نزدیک می شد ، تا حدی دستمان آمده بود که قرار است چه بر سرمان بیاید ... شمارش آرا که آغاز شد، حمله به ستاد ها وبازداشت فعالان که شروع شد ، دنیا انگار روی سرمان خراب می شد. شب از نیمه می گذشت و خطر کنار گوشمان و سایه به سایه ما بود . قرار بود شب را در ستادها بمانیم که ماندیم . اما چطور گذشت آن ساعت ها و آن دقایق، فقط آنها که بودند می دانند ... ساعت از سه و نیم صبح گذشته بود که وحشت زده با تماس دوستان از ستاد خارج شدم ، پیش از آن که ... برای اولین بار اعتراف میکنم که خیلی از ما آن شب گمان می کردیم ، دستشان به هرکدام از ما که برسد یا زنده نخواهیم ماند و یا روزگار بدتر از مرگ را تجربه خواهیم کرد ...فقط آنهایی که بودند می دانند که آن شب چطور سحر شد و ما چگونه عزیزانمان را برای آخرین بار، بغض کرده و بهت زده تماشا کردیم و در دلمان با همه چیز وداع گفتیم ... نزدیک صبح خوابیدم، بی آنکه رغبتی به بیداری داشته باشم ... صبح که شد ، مردمی که با شعار الله اکبر به خیابان آمده بودند ، چشمانمان را به آسمان امید گشودند . و زمانی که تو پایمردانه برعهد خود ایستادی و اولین پیام خود را به گوش مردم رساندی که برای رای مردم ایستادگی خواهی کرد ، زندگی دوباره در رگ هایمان جریان یافت . همان روز در دلم هزاربار خاتمی را شکر گفتم که برای آمدن تو مصرانه کنار کشید و پیش از ما ، تو را برگزید... به راستی که تو مرد روز شنبه بودی... تو را بعد از آن شناختم ... وقتی غسل شهادت می کردی و شانه به شانه مردم به خیابان ها می آمدی ، وقتی عزیزترین هایت در مقابل چشمانت ترور می شدند و تو مثل سرو ایستادی و رنج های خود را در مقابل رنج مردم بزرگ نمایی نمی کردی . وقتی میان زندانیان گمنام و زندانیان مشهور تفاوتی نمی اندیشیدی و برای تمامی آزادیخواهان ، حزبی یا غیرحزبی به یک اندازه احترام و حق قائل می شدی. وقتی یک به یک خانواده شهدا را دلجویی می کردی بی آنکه عقاید مذهبی یا سیاسیشان را تفتیش کرده باشی ... بعد از 22 خرداد دیگر فرقی نمی کرد از کدام حزب باشی در کدام ستاد فعال بوده باشی یا با چه گروهی و با چه اسمی آمده باشی ... همه با هم یکپارچه بودیم . همه یا تحت تعقیب بودیم یا در زندان یا آواره غربت . مردم برای آمدن و برای فریاد زدن ، دیگر نیازی به تبلیغ و ستاد و بودجه و برنامه ریزی ما نداشتند ... شکاف از میان ما چنان برداشته شد که دوستی های عمیقی را برایمان به ارمغان آورد . ما بعد از 22 خرداد چنان اتحاد شیرینی به دست آوردیم که شاید با رئیس جمهور شدن تو حتی هرگز آنرا تجربه نمی کردیم ...
میر حسین موسوی ، مرد روزهای زایش عشق و همصدایی...
روزی که تو را به حصر بردند با تمام دلشکستگی ها و احساسات شخصی اما خوشحال بودم و مغرور از اینکه این لباس حصر، برازنده قامت تو بود...باید این روزها را تجربه می کردی تا حکایت مصیبت های رفته بر زندانیان سیاسی را لمس کرده باشی ، باید این روزها را تجربه می کردی تا اگر روزی بر کرسی ریاست جمهوری نشستی ، در زندان ها را بروی منتقدان و معترضان سیاسی نگشایی ،باید این روزها را تجربه می کردی تا حسابت را با خودت و با تاریخ این سرزمین و این مردم ، پاک کنی ، باید این روزها را تجربه می کردی تا از ما و از میان مردم باشی ، باید این روزها را تجربه می کردی تا ببینند که اسرائیل و امریکا کسی را برای جایگزین کردن شما نداشت ! و باید این روزها را تجربه می کردی تا بر تمام فرصت طلبان روشن شود که جنبش سبز ما رهبر دارد ... که در نبود تو مردم ما به هر دعوتی جان در آستین نمی گذارند... و اگر گاهی مردم تردید کردند ، دلگیر نشو، چرا که بسیاری معنی رهبری را با قیمومیت اشتباه گرفتند که اگر مفهوم رهبر همان پیشرو باشد تو در تمام این دوسال هم مسیر مردم و پیشرو بودی... گروهی که می خواستند از تو وکروبی عبور کنند همان هایی هستند که با تماشای حضور میلیونی مردم در روزهای پس از انتخابات چنان به پیروزی این جنبش و حرکت مردم مطمئن شدند که می خواستند شما را و تمام اطلاح طلبان را از سهامداری درپیروزی آینده ، پیشاپیش کنار بزنند ، همان هایی که با تخریب و انکار، سمباده به قامت این جریان سبز کشیدند و ناخواسته بسیاری را دلسرد کردند و هنوزهم در خواب عمیق غفلت به سر می برند و دست از تخریب برنمی دارند ... این روزها بازار وطن پرستی داغ است ... اگرچه برای برخی زندان و شکنجه و تهدید و غیره به همراه دارد اما برای گروهی هم شهرت ، پول و ثروت به ارمغان می آورد . این روزها که برخی دم از عشق به وطن می زنند و بعد از کشور خارج می شوند تا مردم به پا خیزند و آزادی به دست آید ، این روزها که برخی یک عشوه سیاسی می آیند تا جواز رفتن بگیرند و دور از مرزها شهرت و مخاطب به دست بیاورند... تو اینجایی وبا ما و با یک دنیا تهدید و خطر... و این یک دنیا ارزش دارد...
میرحسین ! این روزها هم بر تو و هم برما عجیب سخت می گذرد... زندان ها گشاده ، دلهامان تنگ ، و صبرهایمان فراخ شده است . مردم از زندان و شکنجه و دادگاه و بازجویی بسیار شنیده اند اما هیچ کس نمی داند که این زندانیان و متهمان و فعالان سیاسی چه آمد بر سر عاشقانه ها و کودکانه ها وشخصی هایشان ... چه خانواده ها که به اختیار یا به زور از هم پاشیده شد . چه بیماری های روحی و جسمی که به جان ها رخنه کرد و چه دلهای کودکانه که پشت میله های ملاقاتی با پدرها و مادرهای زندانی پژمرده شد ... دوسال می گذرد و انگار دو سال است که تمام زندگیمان متوقف شده و آرزوها و رویاهایمان به خواب رفته است و اگرچه دلمان برای یک روز شاد و آزاد و بی شنود تنگ شده ، برای یک روز ، زندگی بدون چشمان مراقبی که سایه به سایه همراه ماست ، برای هفته ها و ماه ها ی بی احضار و بازجویی اما هنوز پای تمام خواسته های بر حقمان ایستاده ایم . این روزهای سرد و سخت روزهای پس دادن تاوان اشتباهات گذشته برخی از بزرگتر ها و روزهای تجربه اندوزی و بزرگ ترشدن ماست . ما شکایتی از این بزرگ شدن ها نداریم و از همه آنهایی که این روزها دلنگران ما هستند می خواهیم برای بازکردن این فضای خفقان برما ، از خواسته های بر حق ما نگذرند و از مواضعمان کوتاه نیایند... برای ما انتخابات آینده ابزار گرو کشی نیست ... انتخابات نیازی به آرای ناقابل 13 میلیونی ! ما ندارد . هنوز نامزدهای انتخاباتی ما در حصر خانگی هستند و ما خیال نداریم گروه دیگری را قربانی این بازی ها کنیم . و هرگز نمایندگانی را که به اسم اصلاح طلب چشم خود را بر خون های ریخته شده می بندند و طمع نشستن بر کرسی مجلس را در سر دارند نه می بخشیم و نه از خود می دانیم...
میر حسین ! صبر ، صبر و صبر آخرین پیام تو بود و ما از تو آموختیم آنقدر صبور باشیم تا روزی برسد که همه مردم بدانند که ما عشق مشترکی داریم بنام ایران و آرزوهای مشترک مثل آزادی و آبادی و ایده آل های مشترک مثل سرزمینی که در آن ظلم ، زور ، جهل ، تحجر ، دروغ ، تفتیش عقاید ، تبعیض جنسیت و غیره و غیره نباشد ... اما افسوس که هنوز زبانمان مشترک نیست وآنچه که هنوز ما را در یک رنگ جا نمی دهد همین زبان ها و راه های متفاوت ماست . ما صبر می کنیم تا روزی که تمام هموطنانمان باور کنند که ما همه چون خواهر و برادرانی هستیم که آرزویی جز همزیستی و صلح در دل نداریم . روزی که تمام شکاف ها از میانمان برداشته شود آنروز روز آزادی و آبادی ست ...
خواسته هایمان پابرجا و عهدهامان پایدارست و اولین حق ما آزادی شما و اطمینان از سلامتیتان ، هر چه سریعتر ...
هیلا صدیقی( منبع: فیسبوک هیلا صدیقی http://www.facebook.com/#!/pages/Hila-Sedighi/151854684877403)
به عنوان یک ایرانی غیر مسلمان به شرف و عدالت خواهی آیتالله دستغیب درود میفرستم.
در جریان اعتراضات جنبش سبز ملت ایران و جنایات حکومت ولایت وقیح، کمتر روحانیونی علناً لب به اعتراض گشودند. روحانیتی که در سر تا سر تاریخ حیاتش مدعی عدالت، اخلاق و مردمداری بوده است، به خصوص در این دو سال به سکوتی غیر قابل بخشش دست زده است و مردم زجر کشیده ایران را در مقابل جنایات حکومت خامنهای شیاد و مزدوران دزد و جنایتکارش تنها گذاشته است. اما در این میان استثناهایی هم وجود داشته است . از جمله مرحوم منتظری، شیخ مهدی کروبی، برادران قابل، آیتالله بیات، آیتالله وحید خراسانی، آیتالله امجد و آیتالله دستغیب که به ویژه در این دو سال شجاعانهترین حمایتها را از جنبش اعتراضی سبز مردم ایران و رهبران شریفش را انجام داده اند. به عنوان یک ایرانی غیر مسلمان به این روحانیون آزاده صمیمانه درود میفرستم و از مواضع مردمیشان حمایت میکنم. به امّید آزادی همه زندانیان سیاسی و پیروزی هر چه زودتر جنبش آزدیخواهانه سبز ملت ایران.
torsdag 30. juni 2011
من که وجدانا نکته خیانت باری در سخنان اخیر خاتمی ندیدم / فقط تاکید بر اعتراضات و مواضع قبلیش بود
چند روزی بود که نتوانستم اخبار را آنطور که باید دنبال کنم. دیروز که آنلاین شدم، ناگهان با موجی از لینکها در تقبیح محمّد خاتمی روبرو شدم: "خیانت خاتمی"! عصبانی و ناراحت شدم و با خود گفتم: ""مگر همین چند هفته پیش نبود که خاتمی در سخنانی از سهراب اعرابی عزیز به عنوان "شهید" یاد کرده بود؟ آیا باز هم مثل دوران ریاست جمهوریش کم آورد"! با بی صبری و کنجکاوی شروع به باز کردن لینکها کردم تا ببینم موضوع از چه قرار است. بعد از دیدن چندین مطلب در تقبیح و سرزنش خاتمی، بلاخره متن سخنان خاتمی را در حضور "تنی چند از نخبگان و فعالان سیاسی – فرهنگی و جوانان استان گیلان " یافتم. هر چه خواندم چیزی در مورد کوتاه آمدنش از مواضع دو سال اخیرش نیافتم. از جمله: "در این جمهوری آزادی و حقوق اساسی برای همه شهروندان باید وجود داشته باشد. جمهوری اسلامی به صورتی که عرضه شد و مردم هم به آن رأی دادند این است؛ نظامی که در آن هر کس که سازگارانه در متن آن می زید دارای حق و حرمت است و آن نیست که فقط مسلمانان و از میان مسلمانان فقط شیعیان و از میان شیعیان فقط صاحبان سلیقه و گرایشی خاص از حقوق، امنیت و آزادی برخوردار باشند و بقیه حذف و هتک شوند."... "مگر شما در عمق وجدانتان چه می خواهید؟ آزادی، استقلال، پیشرفت، مسؤولیت پذیری قدرت در برابر مردم، احترام به حق و حرمت یکایک افراد جامعه و گردن نهادن به حق حاکمیت مردم بر سرنوشت. مگر جمهوری به معنی واقعی اش جز اینها است؟" ..."آزادی زندانیان، ایجاد فضای باز و سالم و امن سیاسی، همانگونه که قانون اساسی ایجاب می کند و تأمین کننده حقوق اساسی جامعه، مردم و گرایش ها است و حرکت به سوی انتخابات سالم و مطلوب که شاه بیت مردم سالاری است.... "انتخابات متعلق به کل جامعه است، نه در اختیار یک جناح و سلیقه و شرط برگزاری درست آن این است که همگان با اطمینان خاطر بتوانند در آن حضور یافته و برای این کار باید شرایط لازم فراهم گردد. و اگر شرایط و وضعیت به گونه ای بود که مردم یا بخش های مهمی از جامعه نتوانند در انتخابات شرکت کنند، مسؤول و جوابگو آنهایی هستند که نمی گذارند مردم از حقشان استفاده کنند." حال سوال این است که هموطنانی که به خاتمی میتازند، میتوانند بگویند دقیقا در کجای صحبتهای وی "کوتاه آمدن" و "خیانت" میبینند؟ لطفا بگویید تا من هم روشن شوم.
onsdag 29. juni 2011
مموتی جان، دقیقا چی رو میخوای در مورد باند خامنهای با مردم در میون بذاری که خودت درش شریک جرم نباشی
مموتی جان، دقیقا چی رو میخوای در مورد باند خامنهای با مردم در میون بذاری که خودت درش شریک جرم نباشی ؟ تقلب در انتخابات به نفع تو؟ صدور دستور سرکوب مردم معترض به این تقلب با تایید شورای امنیت ملی که رئیسش خودت باشی؟ دزدیهای میلیاردی بادمجون دورقاب چینهای خامنه ای همزمان با دزدیهای میلیاردی بادمجون دور قاب چینهای خودت؟ قرار دادهای خفّت بار اقتصادی با چینیها و روسها و حراج منافع و منابع ملی با دلالی خودت و وزیران دزد و متقلبت؟ فقط فراموش نکن که خودت به عنوان رئیس شورای امنیت ملی، رئیس دولت منصوب خامنهای و کسی که از همه "افکارش به خامنه ای نزدیکتره" در تک تک این فجایع شریک جرم هستی و همراه با خامنهای و دیگر شرکأ در آیندهای نه چندان دور باید در دادگاه ملت پاسخگوی تمام این خیانتها و جنایت ها باشین..
tirsdag 28. juni 2011
جناب قاضی القضات! اگر افراد حمله کننده به استخر بانوان را علنی محاکمه نکنی، بسیجی بودن این اراذل را به اثبات میرسانی!
یک نماینده مجلس فرمایشی خامنهای تایید کرد که تعدادی از افراد متهم به حمله به یکی از استخرهای بانوان در تهران و آزار و اذیت خانومهای بی دفاع در آنجا، دستگیر شده اند.(1) تعدادی از شاهدان عینی این حمله از احتمال بسیجی بودن این افراد بی وجدان خبر داده اند. با این توضیح تنها شیوهای که میتواند این مساله را برای افکار عمومی روشن سازد، محاکمه علنی متهمان این پرونده خواهد بود، در غیر این صورت شک هموطنان در مورد ارتباط داشتن این متهمان با بسیج تحت فرمان سپاه و سید علی خامنه ای، به یقین تبدیل خواهد شد. لازم به تذکر است که احتمال ارتباط اراذل حمله کننده به باغی در خمینی شهر هم مطرح شد، اما هنوز از محاکمه علنی این متهمان هیچ خبری منتشر نشده است!
http://www.sahamnews.net/1390/04/54941/ (1)
http://www.sahamnews.net/1390/04/54941/ (1)
Abonner på:
Innlegg (Atom)